UDSC

› Strona Główna › Legalizacja pobytu › LEGALIZACJA POBYTU › POBYT OBYWATELI PAŃSTW TRZECICH NA TERYTORIUM RP › Zagadnienia ogólne › Zasady wjazdu i pobytu cudzoziemców na terytorium RP

A A A

Podstawowym aktem prawnym regulującym zagadnienia związane z legalizacją pobytu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest ustawa z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (t. j. Dz. U. z 2006r. Nr 234, poz. 1694 z późn. zmianami).

Zagadnienia proceduralne dotyczące postępowań administracyjnych w sprawach cudzoziemców regulują ponadto przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960r . - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.).

Do postępowań w sprawach uregulowanych w ustawie o cudzoziemcach, a należących do właściwości konsulów stosuje się przepisy ustawy z dnia 13 lutego 1984r. o funkcjach konsulów Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2002r. Nr 215, poz. 1823), o ile ustawa o cudzoziemcach nie stanowi inaczej.

Podstawowym aktem prawnym regulującym zagadnienia związane z legalizacją pobytu obywateli UE oraz członków ich rodzin na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest ustawa z dnia 14 lipca 2006r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin (Dz. U. Nr 144, poz. 1043 z późn. zmianami). W/w ustawa ma zastosowanie nie tylko do obywateli państw członkowskich UE oraz członków ich rodzin, ale również do obywateli państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego, oraz innych państw, które nie należą do Unii Europejskiej, ale na podstawie umów zawartych z Unią Europejską korzystają ze swobody przepływu osób (są to: Norwegia, Islandia, Lichtenstein oraz Szwajcaria) i członków ich rodzin. W zakresie uregulowanym w w/w ustawie do w/w cudzoziemców nie ma zastosowania ustawa z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach.

Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach, cudzoziemcem jest każdy, kto nie posiada obywatelstwa polskiego. 

Cudzoziemca będącego obywatelem dwóch lub więcej państw traktuje się jako obywatela tego państwa, którego dokument podróży stanowił podstawę wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Ustawy o cudzoziemcach nie stosuje się do:

  1)  szefów i  członków personelu  misji  dyplomatycznych, kierowników urzędów  konsularnych i członków personelu konsularnego państw obcych  oraz  innych  osób zrównanych z nimi  na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych   zwyczajów międzynarodowych,  pod warunkiem wzajemności i posiadania przez te osoby dokumentów potwierdzających  pełnienie przez  nie funkcji,  uprawniających do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Pol- skiej, z wyjątkiem art. 13 ust.  1, art. 21a, art. 25, art.  26,  art.  28,  art.  29,  art.  33,  art.  34,  art.  35 ust.  3  i 4,  art.  38  ust.  1,  art.  40,  art.  46-48, art. 48a, art. 48b ust.  1 pkt 4 i art. 48c-48h;

  2)  obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, oraz członków ich rodzin, którzy do nich dołączają lub z nimi przebywają, z wyjątkiem:

a)  art. 12a, art. 16-20, art. 93, art. 94, art. 96-96c, art. 100, rozdziałów 9 i 10, art. 124 ust. 1 pkt 1 lit. g oraz pkt 2 i 4, art. 125 ust. 1 pkt 2 w zakresie dotyczącym art. 124 ust. 1 pkt 1 lit. g, art. 126 ust. 1 pkt 4 i 7 oraz ust. 2, art. 127, art. 128 ust. 2 i art. 131-134, które mają zastosowanie do obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, oraz członków ich rodzin, którzy do nich dołączają lub z nimi przebywają,

b) art. 4 pkt 5-5d, art. 16-20, art. 25, art. 26 ust. 1 pkt 18, art. 31, art. 32 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 lit. a i d oraz ust. 7, art. 33, art. 34, art. 38-40, art. 46-48, art. 48d, art. 48e, art. 48g, art. 48h, art. 84a, rozdziału 8a, art. 124 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 125 ust. 1 pkt 1, art. 126 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 134a, które mają zastosowanie do członków rodzin obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, którzy do nich dołączają lub z nimi przebywają, niebędących obywatelami tych państw;

  3)  cudzoziemców ubiegających się o ochronę oraz objętych ochroną na podstawie ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2009 r. Nr 189, poz. 1472), w zakresie w niej uregulowanym;

  4)  cudzoziemców polskiego pochodzenia i członków najbliższej rodziny repatrianta, w zakresie uregulowanym w ustawie z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji (Dz. U. z 2004 r. Nr 53, poz. 532 oraz z 2005 r. Nr 94, poz. 788).

Cudzoziemiec może przekroczyć granicę i przebywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada:

1) ważny dokument podróży;

2) ważną wizę lub inny ważny dokument uprawniający do wjazdu i pobytu na tym terytorium, jeżeli są wymagane;

3)  zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli   zezwolenia takie są wymagane w przypadku przejazdu tranzytem.

Cudzoziemiec wjeżdżający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej powinien:

  1)  uzasadnić cel i warunki planowanego pobytu;

  2)  posiadać oraz okazać na żądanie funkcjonariusza Straży Granicznej:

a)  dokument potwierdzający posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub posiadanie podróżnego ubezpieczenia medycznego o minimalnej kwocie ubezpieczenia w wysokości 30.000 euro, ważnego przez okres planowanego pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pokrywającego wszelkie wydatki, które mogą wyniknąć podczas pobytu na tym terytorium w związku z koniecznością powrotu z powodów medycznych, potrzebą pilnej pomocy medycznej, nagłym leczeniem szpitalnym lub ze śmiercią, w którym ubezpieczyciel zobowiązuje się do pokrycia kosztów udzielonych ubezpieczonemu świadczeń zdrowotnych bezpośrednio na rzecz podmiotu udzielającego takich świadczeń, na podstawie wystawionego przez ten podmiot rachunku - w przypadku wjazdu na podstawie wizy krajowej,

b) wystarczające środki utrzymania na czas trwania planowanego pobytu oraz na powrót do państwa pochodzenia lub zamieszkania lub na tranzyt do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd, albo dokument potwierdzający możliwość uzyskania takich środków zgodnie z prawem,

c)  zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane w przypadku przejazdu tranzytem.

Obowiązek okazania środków utrzymania lub dokumentów potwierdzających możliwość uzyskania takich środków zgodnie z prawem nie dotyczy cudzoziemców przekraczających granicę:

  1)  na podstawie:

a)  umów międzynarodowych, które przewidują zwolnienie cudzoziemca z obowiązku posiadania tych środków albo obowiązek pokrycia kosztów jego pobytu przez polskie organy państwowe lub instytucje publiczne,

b) wizy w celu repatriacji,

c)  wizy Schengen lub wizy krajowej, w celu wykonywania pracy, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 5-7,

d) wizy w celu korzystania z ochrony czasowej,

e)  wizy w celu udziału w postępowaniu w sprawie o udzielenie azylu,

f)  karty pobytu,

g) wizy w celu korzystania z uprawnień wynikających z posiadania Karty Polaka;

  2)  w związku z niesieniem pomocy charytatywnej;

  3)  w związku z uczestniczeniem w akcji ratunkowej.

Wymóg dotyczący posiadania ubezpieczenia medycznego można uznać za spełniony, w przypadku gdy cudzoziemiec posiada odpowiednie ubezpieczenie w związku ze swoją sytuacją zawodową.

Z obowiązku posiadania wizy przy przekraczaniu granic zewnętrznych Państw Członkowskich zwolnieni są obywatele państw wymienionych w załączniku II rozporządzenie Rady Wspólnoty Europejskiej nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001r. wymieniające kraje trzecie, których obywatele są obowiązani posiadać wizę przy przekraczaniu granic zewnętrznych Państw Członkowskich oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego obowiązku. (Dz. U. L 81 z 21.3.2001, str. 1). Obywatele wymienionych niżej państw są zwolnieni z obowiązku wizowego do trzech miesięcy:

Albania, jeżeli cudzoziemiec jest posiadaczem paszportu biometrycznego

Andora

Antigua i Barbuda

Argentyna

Australia

Wyspy Bahama

Barbados

Bośnia i Hercegowina, jeżeli cudzoziemiec jest posiadaczem paszportu biometrycznego

Brazylia

Brunei Darussalam

Chile

Chorwacja

Czarnogóra, jeżeli cudzoziemiec jest posiadaczem paszportu biometrycznego

Gwatemala

Honduras

Izrael

Japonia

Kanada

Korea Południowa

Kostaryka

Była Jugosłowiańska Republika Macedonii, jeżeli cudzoziemiec jest posiadaczem paszportu biometrycznego

Malezja

Mauritius

Meksyk

Monako

Nikaragua

Nowa Zelandia

Panama

Paragwaj

Salwador

San Marino

Saint Kitts i Nevis

Serbia jeżeli cudzoziemiec jest posiadaczem paszportu biometrycznego

Seszele

Singapur

Stany Zjednoczone Ameryki Północnej

Tajwan, jeżeli cudzoziemiec posiada paszport wydany przez władze Tajwanu, w którym figuruje numer dowodu tożsamości.

Urugwaj

Watykan

Wenezuela

SPECJALNE REGIONY ADMINISTRACYJNE CHIŃSKIEJ REPUBLIKI

LUDOWEJ:

Hongkong SAR

Makao SAR

OBYWATELE BRYTYJSCY, KTÓRZY NIE SĄ OBYWATELAMI ZJEDNOCZONEGO

KRÓLESTWA WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII

PÓŁNOCNEJ DO CELÓW PRAWA WSPÓLNOTOWEGO:

Brytyjscy obywatele Hongkongu (ang. British Nationals (Overseas)

Cudzoziemcy będący członkami załóg statków morskich przypływających do polskich portów morskich, przekraczający granicę w celu zejścia na ląd i pobytu w granicach miasta portowego, posiadający ważny dokument podróży oraz przepustkę wydaną przez komendanta placówki Straży Granicznej, są zwolnieni z obowiązku posiadania wiz.

Cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed upływem okresu pobytu objętego wizą Schengen lub wizą krajową oraz przed upływem okresu ważności tej wizy, chyba że posiada ważny dokument uprawniający do pobytu na tym terytorium.

Cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umowy międzynarodowej o zniesieniu obowiązku wizowego lub jednostronnego zniesienia obowiązku wizowego, lub wobec którego stosuje się częściowe lub całkowite zniesienie obowiązku wizowego, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniającym państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Dz. Urz. WE L 81 z 21.03.2001, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 4, str. 65, z późn. zm.), jest obowiązany opuścić to terytorium przed upływem terminu przewidzianego w umowie międzynarodowej, w jednostronnym zniesieniu obowiązku wizowego lub w rozporządzeniu, chyba że posiada ważny dokument uprawniający do pobytu na tym terytorium.

Cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ruchu bezwizowym na podstawie umowy międzynarodowej o zniesieniu obowiązku wizowego lub w związku z jednostronnym zniesieniem przez Rzeczpospolitą Polską obowiązku wizowego jest obowiązany opuścić to terytorium po upływie okresu pobytu, na który wjechał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie później niż po upływie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie wypowiedzenia umowy lub przywrócenia obowiązku wizowego.

Jeżeli wejście w życie wypowiedzenia umowy o całkowitym lub częściowym zniesieniu obowiązku wizowego lub przywrócenie obowiązku wizowego nastąpiło przed ogłoszeniem o tym, w formie prawem przewidzianej, termin, o którym mowa w ust. 3, liczy się od dnia tego ogłoszenia.