UDSC

› Strona Główna › Archiwum stron › Obywatelstwo polskie › Urodzenie z rodziców, z których co najmniej jedno posiada obywatelstwo polskie – zasada krwi / ius sanguinis

A A A

Zagadnienia nabycia obywatelstwa polskiego i jego utraty reguluje ustawa z dnia 15 lutego 1962r. o obywatelstwie polskim (Dz.U. z 2000r., Nr 28, poz. 353 i z 2001r. Nr 42, poz.475 oraz z 2003r. Nr 128, poz.1175) oraz rozporządzenie Prezydenta RP z dnia 14 marca 2000r. (Dz.U. Nr 18, poz.231) w sprawie szczegółowego trybu postępowania w sprawach o nadanie lub wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego oraz wzorów zaświadczeń i wniosków.

Zasada powszechnie obowiązująca w ustawodawstwie państw europejskich, w prawie polskim jest stosowana od kilkudziesięciu lat. Zgodnie z nią - dziecko nabywa obywatelstwo polskie przez urodzenie z rodziców, z których co najmniej jedno posiada obywatelstwo polskie, bez względu na miejsce urodzenia dziecka w Polsce czy za granicą (art. 4 pkt 1 i 2 cyt. ustawy). Zagadnienie obywatelstwa dzieci urodzonych z rodziców o różnym obywatelstwie tj. polskim i obcym, zostało uregulowane w ten sposób, że stosownie do art. 6 ust.1 ww. ustawy dziecko takich rodziców nabywa przez urodzenie obywatelstwo polskie, bez względu na miejsce urodzenia w Polsce czy za granicą. Jednakże rodzice w oświadczeniu złożonym zgodnie przed właściwym organem (konsul dla osób zamieszkałych za granicą lub wojewoda - dla osób zamieszkałych w Polsce) w ciągu 3 miesięcy od dnia urodzenia się dziecka, mogą wybrać dla niego obywatelstwo państwa obcego, którego obywatelem jest jedno z rodziców, jeżeli według prawa tego państwa dziecko nabywa jego obywatelstwo.