UDSC

› Strona Główna › Narzędzia › Najczęściej zadawane pytania

A A A

Na jakich zasadach wjeżdża się na terytorium Polski?

Cudzoziemiec może przekroczyć granicę i przebywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada:

1)  ważny dokument podróży;
2)  ważną wizę lub inny ważny dokument uprawniający do wjazdu i pobytu na tym terytorium, jeżeli są wymagane.

 Cudzoziemiec wjeżdżający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej powinien:

1)  uzasadnić cel i warunki planowanego pobytu;
2)  posiadać oraz okazać na żądanie funkcjonariusza Straży Granicznej:
a)dokument potwierdzający posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzający pokrycie przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres zamierzonego pobytu na tym terytorium - w przypadku wjazdu na podstawie wizy krajowej,
b) wystarczające środki utrzymania na czas trwania planowanego pobytu oraz na powrót do państwa pochodzenia lub na tranzyt albo dokument potwierdzający możliwość uzyskania takich środków zgodnie z prawem,
c)  zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane w przypadku przejazdu tranzytem.

Obowiązek okazania środków utrzymania lub dokumentów potwierdzających możliwość uzyskania takich środków zgodnie z prawem nie dotyczy cudzoziemców przekraczających granicę na podstawie m. in.:

- wizy w celu repatriacji,
- wizy w celu wykonywania pracy,
- karty pobytu,
- wizy w celu korzystania z uprawnień wynikających z posiadania Karty Polaka;

     Obywatele jakich państw mogą wjeżdżać do Polski w ramach ruchu bezwizowego?

Z obowiązku posiadania wizę przy przekraczaniu granic zewnętrznych Państw Członkowskich zwolnieni są obywatele państw wymienionych w załączniku II rozporządzenie Rady Wspólnoty Europejskiej nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001r. wymieniające kraje trzecie, których obywatele są obowiązani posiadać wizę przy przekraczaniu granic zewnętrznych Państw Członkowskich oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego obowiązku. (Dz. U. L 81 z 21.3.2001, str. 1). Obywatele wymienionych niżej państw są zwolnieni z obowiązku wizowego do trzech miesięcy:

Andora
Antigua i Barbuda
Argentyna
Australia
Wyspy Bahama
Barbados
Brazylia
Brunei Darussalam
Chile
Chorwacja
Gwatemala
Honduras
Izrael
Japonia
Kanada
Korea Południowa
Kostaryka
Malezja
Mauritius
Meksyk
Monako
Nikaragua
Nowa Zelandia
Panama
Paragwaj
Salwador
San Marino
Saint Kitts i Nevis
Seszele
Singapur
Stany Zjednoczone Ameryki Północnej
Urugwaj
Watykan
Wenezuela

SPECJALNE REGIONY ADMINISTRACYJNE CHIŃSKIEJ REPUBLIKI LUDOWEJ:

Hongkong SAR
Makao SAR

OBYWATELE BRYTYJSCY, KTÓRZY NIE SĄ OBYWATELAMI ZJEDNOCZONEGO KRÓLESTWA WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ DO CELÓW PRAWA WSPÓLNOTOWEGO:

Brytyjscy obywatele Hongkongu (ang. British Nationals (Overseas))

Cudzoziemiec chceprzyjechać do Polski. Do kogo powinienem się zwrócić o wydanie wizy?

Wizy wydaje i odmawia ich wydania konsul. Wniosek o wydanie wizy należy zatem złożyć do konsula.

Wizy wydaje się jako wizy jednolite: pobytowe lub tranzytowe oraz jako wizy krajowe.

Wiza jednolita pobytowa (tzw. wiza Schengen) oznaczona symbolem „C" uprawnia do jednego lub większej liczby wjazdów, pod warunkiem, że ani długość ciągłego pobytu, ani całkowita długość kolejnych pobytów na terytorium państw obszaru Schengen nie przekraczają 3 miesięcy w ciągu każdego okresu 6 miesięcy liczonego od dnia pierwszego wjazdu na to terytorium.

Wiza krajowa oznaczona symbolem „D" uprawnia do wjazdu i ciągłego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub kilku pobytów następujących po sobie, trwających łącznie dłużej niż 3 miesiące i nieprzekraczających łącznie 1 roku w okresie ważności wizy.

Wiza może uprawniać do jednego, dwóch lub nieograniczonej liczby wjazdów w okresie pobytu oznaczonym w wizie ilością dni.

O wizę można się ubiegać, jeżeli cudzoziemiec posiada ważny dokument podróży, którego okres ważności przekracza co najmniej o 3 miesiące termin, w którym musi nastąpić wyjazd na podstawie wydanej wizy z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub z terytorium obszaru Schengen w przypadku wizy jednolitej.

Ubiegając się o wydanie wizy zależy złożyć do konsula formularz wniosek, do którego należy dołączyć fotografie osób objętych wnioskiem oraz dokumenty potwierdzające:

1) okoliczności podane we wniosku;
2) pokrycie przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium państw obszaru Schengen w wysokości co najmniej 30000 euro przez okres zamierzonego pobytu na tym terytorium - w przypadku wniosku o wydanie wizy jednolitej pobytowej;
3) posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub pokrycie przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres zamierzonego pobytu na tym terytorium - w przypadku wniosku o wydanie wizy krajowej.

Cudzoziemiec jest obowiązany również przedstawić dokumenty potwierdzające cel wjazdu do Polski. Cudzoziemiec powinien również udokumentować, iż posiada wystarczające środki utrzymania niezbędne do pokrycia kosztów planowanego pobytu. Zgodnie z obowiązującymi w Polsce przepisami cudzoziemiec wjeżdżający na terytorium naszego kraju na okres pobytu powyżej 3 dni powinien posiadać kwotę 100 zł na każdy dzień pobytu albo jej równowartość w walutach obcych na pokrycie kosztów zakwaterowania, wyżywienia, tranzytu i powrotu do państwa pochodzenia. Kwestia wysokości środków, które powinien posiadać cudzoziemiec oraz dokumentów, które potwierdzają ich posiadanie jest także omówiona w pytaniu - W jakiej wysokości środki powinienem posiadać cudzoziemiec wjeżdżający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej?

Za przyjęcie i rozpatrzenie przez konsula wniosku o wydanie wizy należy uiścić opłatę konsularną (co do zasady wynosi ona 60 euro w przypadku wiz jednolitych, jak i krajowych). Opłatę konsularną należy uiścić przed złożeniem wniosku o wydanie wizy. Opłata ta nie jest zwracana w przypadku odmowy wydania wizy.

Kto i kiedy wydaje się wizę w celu wykonywania pracy?

Wiza w celu wykonywania pracy może być wydana jako wiza krajowa lub jako wiza pobytowa jednolita. Wiza w celu wykonywania pracy może być wydana, jeżeli cudzoziemiec przedstawi zezwolenie na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane.

Wizę w celu wykonywania pracy wydaje lub odmawia jej wydania konsul właściwy ze względu na państwo stałego zamieszkania cudzoziemca. Jeżeli cudzoziemiec legalnie przebywa na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, wizę w celu wykonywania pracy może mu wydać także inny konsul.

Wizę pobytową w celu wykonywania pracy wydaje się na okres pobytu, który odpowiada okresowi wskazanemu w zezwolenia na pracę lub oświadczeniu pracodawcy, nie dłużej jednak niż na rok w przypadku, jeżeli cudzoziemiec ubiega się o wydanie wizy krajowej lub okres 3 miesięcy w przypadku wizy pobytowej jednolitej.

Cudzoziemcowi, który zamierza wykonywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pracę zależną od rytmu pór roku przez czas określony, wizę w celu wykonywania pracy wydaje się na okres pobytu, który odpowiada okresowi wskazanemu w zezwoleniu na pracę, lub pisemnym oświadczeniu pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane, nie dłużej jednak niż na 6 miesięcy w okresie 12 miesięcy liczonych od dnia pierwszego wjazdu.

Czy na wizie krajowej (D) można podróżować tranzytem przez terytorium Schengen w celu dotarcia do państwa, które wydało wizę?

Cudzoziemiec posiadający wizę krajową oznaczoną symbolem „D" ma prawo do jednorazowego przejazdu przez terytorium innych państw Schengen w celu jednorazowego dotarcia do państwa, które wydało wizę. Uwaga! Wyżej wymieniona wiza nie uprawnia do przejazdu tranzytem przez państwa Schengen w drodze powrotnej do kraju pochodzenia.   

W jakiej wysokości środki powinienem posiadać cudzoziemiec wjeżdżający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej?

Kwestię wysokości środków, które powinien posiadać cudzoziemiec wjeżdżający na terytorium Polski oraz dokumentów, które mogą potwierdzić posiadanie tych środków reguluje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 grudnia 2008 r. w sprawie środków utrzymania, które powinien posiadać cudzoziemiec wjeżdżający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz dokumentów potwierdzających możliwość uzyskania takich środków (Dz. U. Nr 235 poz. 1611).

Cudzoziemcy wjeżdżający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres pobytu powyżej 3 dni powinni posiadać kwotę 100 zł na każdy dzień pobytu albo jej równowartość w walutach obcych.

W celu udokumentowania, iż cudzoziemiec posiada wskazane wyżej środki można  przedstawić: 

1)czek podróżny;
2)kartę kredytową, z której można skorzystać w Polsce wraz z zaświadczeniem o wysokości limitu na karcie kredytowej;
3) kartę płatniczą, z której można skorzystać w Polsce wraz z zaświadczeniem o aktualnym stanie konta lub aktualnym wyciągu z historii rachunku;
4) zaświadczenie o posiadaniu środków płatniczych w banku lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej mających siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, potwierdzone pieczęcią i podpisem upoważnionego pracownika banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, wystawione najpóźniej na miesiąc przed przekroczeniem granicy;
5)  oryginał zaproszenia;
6)  dokument potwierdzający przyznanie stypendium, w przypadku cudzoziemców wjeżdżających do Polski w celu podjęcia lub kontynuowania studiów, uczestniczenia w badaniach naukowych lub szkoleniach .

Cudzoziemiec wjeżdżający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu podjęcia lub kontynuowania studiów, uczestniczenia w badaniach naukowych lub szkoleniach powinien posiadać kwotę 1.600 zł albo jej równowartość w walutach obcych na pokrycie kosztów zakwaterowania i wyżywienia przez okres pierwszych 2 miesięcy pobytu na tym terytorium.

Czy będąc na terytorium Polski można przedłużyć wizę?

Wizy przedłużane są tylko w szczególnych przypadkach wymienionych w przepisach ustawy o cudzoziemcach. Organem właściwym do przedłużania wiz jest wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca. Na co najmniej 7 dni przed upływem okresu pobytu na podstawie posiadanej wizy jednolitej pobytowej oznaczoną symbolem „C"  (14 dni przed upływem okresu pobytu na podstawie wizy krajowej oznaczoną symbolem „D") cudzoziemiec może wystąpić o przedłużenie wizy do wojewody właściwego ze względu na miejsce pobytu. Wniosek o przedłużenie wizy składa się na formularzu do wojewody właściwego ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca. Cudzoziemiec ubiegający się o przedłużenie wizy jest obowiązany uzasadnić wniosek, dołączyć dokumenty potwierdzające okoliczności podane we wniosku oraz fotografie osób objętych wnioskiem. Przedłużenie lub odmowa przedłużenia wizy następuje w drodze decyzji.

Wiza może być przedłużona wyłącznie w przypadku, jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki:

- przemawia za tym ważny interes zawodowy lub osobisty albo względy humanitarne,
- zdarzenia, które są przyczyną ubiegania się o przedłużenie wizy, wystąpiły niezależnie od woli cudzoziemca i nie były możliwe do przewidzenia w chwili wydania wizy,
- okoliczności sprawy nie wskazują, że cel pobytu będzie inny niż deklarowany,
- nie zachodzą okoliczności uzasadniające odmowę wydania wizy.

Okres pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie przedłużonej wizy nie może przekroczyć maksymalnego okresu pobytu przewidzianego dla danego typu wizy (3 miesięcy w przypadku wizy jednolitej pobytowej lub 1 roku w przypadku wizy krajowej).

Cudzoziemcowi, który złożył wniosek o przedłużenie wizy w w/w terminach, wojewoda wydaje wizę krajową na okres postępowania w sprawie przedłużenia wizy (tzw. wizę proceduralną), jeżeli nie zdąży wydać decyzji w sprawie przedłużenia wizy przed upływem legalnego pobytu na podstawie poprzednio posiadanej wizy, a po wydaniu decyzji ostatecznej w tej sprawie anuluje wizę proceduralną.

Jeżeli wniosek o przedłużenie wizy nie został złożony we wskazanych powyżej terminach, a postępowanie w tej sprawie nie zostanie zakończone przed upływem legalnego pobytu na podstawie posiadanej wizy, cudzoziemiec będzie obowiązany do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i oczekiwania na decyzję za granicą.

Jak uzyskać prawo pobytu w Polsce?

Cudzoziemiec przebywając w Polsce może ubiegać się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. O udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można ubiegać się, jeżeli zachodzą okoliczności uzasadniające zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, okolicznościami takimi są m. in.:

1) uzyskanie zezwolenia na pracę albo pisemnego oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane,
2) prowadzenie działalności gospodarczej na podstawie przepisów obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej, korzystnej dla gospodarki narodowej, a w szczególności przyczyniającej się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy,
3) związek małżeński z obywatelem polskim,
4)  zamiar przybycia jako członek rodziny cudzoziemca, o którym mowa w art. 54 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przebywanie na tym terytorium w celu połączenia z rodziną;
5) pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego w związku z okolicznościami, o których mowa w pkt 6, w przypadku owdowienia lub rozwodu, gdy przemawia za tym szczególnie ważny interes cudzoziemca;
6) bycie małoletnim dzieckiem cudzoziemca, posiadającego zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, urodzonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
7) posiadanie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE, udzielonego przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej, oraz zamiar wykonywania pracy lub prowadzenia działalności gospodarczej na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej, podjęcia lub kontynuowania studiów lub szkolenia zawodowego lub wykazanie, że zachodzą inne okoliczności uzasadniające jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
8) bycie ofiarą handlu ludźmi w rozumieniu Decyzji Ramowej Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie zwalczania handlu ludźmi, jeżeli cudzoziemiec:
a)  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
b) podjął współpracę z organem właściwym do prowadzenia postępowania w sprawie zwalczania handlu ludźmi,
c) zerwał kontakty z osobami podejrzanymi o popełnienie czynów zabronionych związanych z handlem ludźmi;
9) przybywanie lub pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu podjęcia lub kontynuacji stacjonarnych studiów wyższych lub stacjonarnych studiów doktoranckich na tym terytorium, zwanych studiami, także w przypadku podjęcia studiów na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, które to studia mają być kontynuowane lub uzupełniane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
10) bycie naukowcem przybywającym lub przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu prowadzenia badań naukowych na podstawie umowy o przyjęciu w celu realizacji projektu badawczego, zawartej z placówką naukową zatwierdzoną przez ministra właściwego do spraw nauki;

Ponadto zgodnie z art. 53a ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który:

1)  zamierza na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podjąć lub kontynuować:
a) naukę lub
b) szkolenie zawodowe;
2)  ze względu na więzi o charakterze rodzinnym zamierza dołączyć do obywatela polskiego lub obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub zamierza z nim przebywać;
3) jest duchownym, członkiem zakonu lub osobą pełniącą funkcję religijną w kościołach i związkach wyznaniowych, których status jest uregulowany umową międzynarodową, przepisami ustaw o stosunku państwa do kościoła lub innego związku wyznaniowego lub które działają na podstawie wpisu do rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych i jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest związany z pełnioną funkcją lub przygotowaniem do jej pełnienia;
4)  wykaże, że zachodzą okoliczności inne niż określone w pkt 1 - 3 lub w art. 53 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach.

Zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić, jeżeli w/w okoliczności uzasadniają zamieszkiwanie cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

Cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2, 7, 9, 13, 14, 16-18 oraz w art. 53a ust. 1, jest obowiązany posiadać:

1) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdro­wotnej finansowanych ze środków publi­cznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczy­pospolitej Polskiej oraz
2) stabilne i regularne źródło dochodu wystar­czającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu w przypadkach, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2, 7, 9, 13 i 14 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 i 4;
3) wystarczające środki finansowe na pokrycie kosztów utrzymania i powrotu w przy­padkach, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt16-18 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. a.

Warunek, o którym mowa w w/w pkt 2, jest spełniony także wtedy, gdy koszty utrzymania cudzoziemca pokrywa członek rodziny obowiązany do jego utrzymania, który zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wymogi te nie dotyczą m.in. małżonków obywateli polskich, małoletniego dziecka cudzoziemca posiadającego zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, urodzonego na terytorium Polski, cudzoziemców biorących udział w szkoleniach i stażach zawodowych realizowanych w ramach programów Unii Europejskiej oraz ofiar handlu ludźmi.

Cudzoziemiec, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 16 ustawy o cudzoziemcach, jest obowiązany ponadto wykazać, że ma zapewnione wystarczające środki finansowe na pokrycie kosztów studiów.

Za członka rodziny cudzoziemca uważa się:

1) osobę pozostającą z nim w związku małżeńskim uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej;
2) małoletnie dziecko tego cudzoziemca i osoby pozostającej z nim w związku małżeńskim uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej, w tym także dziecko przysposobione;
3) małoletnie dziecko tego cudzoziemca, w tym także przysposobione, pozostające na jego utrzymaniu, nad którym cudzoziemiec sprawuje faktycznie władzę rodzicielską;
4) małoletnie dziecko osoby, o której mowa w pkt 1, w tym także przysposobione, pozostające na jej utrzymaniu, nad którym sprawuje ona faktycznie władzę rodzicielską

Za członka rodziny małoletniego cudzoziemca posiadającego status uchodźcy, przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez opieki, uważa się także wstępnego w linii prostej.

Zgodnie z art. 54 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w celu połączenia z rodziną  udziela się członkowi rodziny cudzoziemca zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:

1)  na podstawie zezwolenia na osiedlenie się;
2)  na podstawie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE;
3)  posiadającego status uchodźcy;
3a) w związku z udzieleniem ochrony uzupełniającej;
4) co najmniej 2 lata na podstawie zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony, w tym bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony dla członka rodziny - na podstawie zezwolenia wydanego na okres pobytu nie krótszy niż rok;
5) na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 17 i 18 ustawy o cudzoziemcach.

Ubiegając się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemiec jest obowiązany złożyć:

1) wypełniony formularz wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony,
2) 4 kolorowe fotografie o wymiarach 4,5 cm x 3,5 cm, nieuszkodzone, wyraźne, kolorowe, przedstawiające osobę bez nakrycia głowy i okularów z ciemnymi szkłami w taki sposób, aby ukazywały głowę w pozycji lewego półprofilu i z widocznym lewym uchem, z zachowaniem równomiernego oświetlenia twarzy,
3) dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony,
4) potwierdzenie uiszczenia opłaty skarbowej.

Cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na uzyskanie zezwolenia na pracę, prowadzenie działalności gospodarczej, połączenie z rodziną,  oraz z uwagi na 5 letni pobyt na terytorium Polski jako członek rodziny cudzoziemca, a także w związku z posiadaniem zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej oraz towarzyszeniem lub zamiarem połączenia się jako członek rodziny z cudzoziemcem posiadającym zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, a także cudzoziemiec, o którym mowa w art. 53a pkt 1, 2 i 4 ustawy o cudzoziemcach jest obowiązany dołączyć do wniosku także tytuł prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego, w którym przebywa lub zamierza przebywać.

Za tytuł prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego, w którym cudzoziemiec przebywa lub zamierza przebywać, nie uznaje się umowy użyczenia lokalu, chyba że użyczającym jest jego zstępny, wstępny, lub małżonek, rodzice małżonka lub rodzeństwo cudzoziemca.

Zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony udzielane jest każdorazowo na okres niezbędny do realizacji celu pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie dłuższy niż 2 lata. W przypadku, gdy okolicznością ubiegania się o zezwolenie na zamieszkania na czas oznaczony jest podjęcie lub kontynuacja studiów, nauki lub szkolenia zawodowego lub też wykonywanie badań naukowych, zezwolenie udzielane jest na okres nieprzekraczający 1 roku.

W jakim terminie należy złożyć wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony?

Cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany złożyć wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony co najmniej 45 dni przed upływem okresu pobytu oznaczonego w posiadanej wizie lub terminu ważności poprzedniego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony składa się na formularzu do wojewody właściwego ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca.

Cudzoziemiec pozostaje w związku małżeńskim z obywatelem/obywatelką polskim/polską. Jak w takich okolicznościach uzyskać prawo pobytu na terytorium Polski?

Zgodnie z obowiązującymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepisami ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach małżonkowie obywateli polskich są pod szczególną ochroną na terytorium Polski. Małżonkowie obywateli polskich wjeżdżają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach ogólnych (patrz pytania: Na jakich zasadach wjeżdża się na terytorium Polski? oraz Cudzoziemiec chce przyjechać do Polski. Do kogo powinienem się zwrócić o wydanie wizy?)

Zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach pozostawanie w związku małżeńskim obywatelem polskim stanowi obligatoryjną przesłankę do udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach stanowi, iż zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który jest małżonkiem obywatela polskiego - jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

Decyzję w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wydaje wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca. Cudzoziemiec przebywający za granicą składa wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony za pośrednictwem konsula do wojewody właściwego ze względu na miejsce zamierzonego pobytu. Wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony składa się na formularzu. Cudzoziemiec jest obowiązany uzasadnić wniosek, przedstawić ważny dokument podróży oraz dołączyć do wniosku:

  1)  fotografie osób objętych wnioskiem;
2)  dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Stronie niezadowolonej z decyzji organu I instancji przysługuje prawo wystąpienia, w ustawowym terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, z odwołaniem do organu wyższego stopnia, którym w w/w sprawach jest Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Z kolei od decyzji organu II instancji, stronie przysługuje możliwość złożenia, za pośrednictwem tego organu, skargi do sądu administracyjnego, w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, który to sąd sprawuje sądową kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się każdorazowo na okres niezbędny do realizacji celu pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie dłuższy jednak niż 2 lata (art. 56 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach).

Cudzoziemcom będącym małżonkami obywatela polskiego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się na preferencyjnych zasadach. Cudzoziemiec, będący małżonkiem obywatela polskiego ubiegając się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie musi, jak ma to miejsce w przypadku innych cudzoziemców, wykazywać, iż posiada stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu oraz ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Małżonek obywatela polskiego nie jest obowiązany również przedstawić tytułu prawnego do zajmowanego lokalu.  

Cudzoziemcowi małżonkowi obywatela polskiego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie można odmówić udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli wyłączną podstawą odmowy byłaby którakolwiek z opisanych niżej przyczyn:

1) okoliczności sprawy wskazują, że cel wjazdu lub pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest lub będzie inny niż deklarowany;
2) stwierdzono u niego chorobę lub zakażenie, podlegające obowiązkowemu leczeniu na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o chorobach zakaźnych i zakażeniach (Dz. U. Nr 126, poz. 1384, z późn. zm.), lub istnieje podejrzenie takiej choroby lub zakażenia, a cudzoziemiec nie wyraża zgody na to leczenie;
3) nie wywiązuje się z zobowiązań podatkowych wobec Skarbu Państwa;
4) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie.

Co mogę zrobić jeśli nie jestem zadowolony z decyzji wojewody?

Stronie niezadowolonej z decyzji organu I instancji - wojewody przysługuje prawo wystąpienia, w ustawowym terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, z odwołaniem do organu wyższego stopnia, którym w w/w sprawach jest Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Odwołanie należy wnieść w formie pisemnej, jego treść powinna wskazywać, że cudzoziemiec jest niezadowolony z wydanej decyzji oraz powinno być przez niego odręcznie podpisane. Wskazane jest także, aby odwołanie zawierało uzasadnienie, tj. wyjaśniało powody jego złożenia. Odwołanie składa się za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, czyli do wojewody. Wojewoda zgodnie z obowiązującymi przepisami może sam uchylić swoją decyzję po otrzymaniu odwołania, jeżeli jednak tego nie zrobi jest obowiązany w terminie 7 dni przesłać odwołanie wraz z aktami sprawy do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców powinien rozpatrzyć sprawę w terminie 1 miesiąca od otrzymania odwołania. W przypadku, jeżeli w/w termin nie zostanie dotrzymany cudzoziemiec powinien zostać zawiadomiony o przyczynach nie załatwienia sprawy w terminie oraz o nowym terminie zakończenia postępowania administracyjnego w sprawie.

Z kolei od decyzji organu II instancji, stronie przysługuje możliwość złożenia, za pośrednictwem tego organu, skargi do sądu administracyjnego, w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, który to sąd sprawuje sądową kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Kiedy i w jaki sposób należy wymienić kartę pobytu?

Cudzoziemiec jest obowiązany wymienić posiadaną kartę pobytu w przypadku:

1) zmiany danych w niej zamieszczonych;
2) zmiany wyglądu utrudniającej ustalenie jego tożsamości;
3) uszkodzenia jej w stopniu utrudniającym posługiwanie się nią;
4) upływu terminu ważności karty pobytu wydanej w związku z uzyskaniem zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE;
5)utraty lub zniszczenia.

Wymiany karty pobytu dokonuje wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca. Wniosek o wymianę karty pobytu należy złożyć do właściwego wojewody na formularzu, przedstawić ważny dokument podróży, i do wniosku dołączyć:

1)  2 kolorowe fotografie o wymiarach 4,5 cm x 3,5 cm, nieuszkodzone, wyraźne, kolorowe, przedstawiające osobę bez nakrycia głowy i okularów z ciemnymi szkłami w taki sposób, aby ukazywały głowę w pozycji lewego półprofilu i z widocznym lewym uchem, z zachowaniem równomiernego oświetlenia twarzy,
2)  dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych i okoliczności podanych we wniosku.

W szczególnie uzasadnionym przypadku, jeżeli cudzoziemiec ubiegający się o wymianę karty pobytu nie posiada i nie ma możliwości uzyskania ważnego dokumentu podróży, może przedstawić inny dokument potwierdzający jego tożsamość.

Na jakich zasadach obywatele UE oraz członkowie ich rodzin mogą przebywać w Polsce?

Ustawa z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin (Dz. U. z  2006r. Nr 144 poz.1043), określa zasady i warunki wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobytu oraz wyjazdu z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej, Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, obywateli Konfederacji Szwajcarskiej, członków rodzin tych obywateli, którzy do nich dołączają lub z nimi przebywają. Zgodnie z treścią art. 2 pkt 4 w/w ustawy za członka rodziny - cudzoziemca będącego lub niebędącego obywatelem UE uważamy małżonka obywatela UE, bezpośredniego zstępnego obywatela UE lub jego małżonka, w wieku do 21 lat lub pozostającego na utrzymaniu obywatela UE lub jego małżonka, bezpośredniego wstępnego obywatela UE lub jego małżonka, pozostającego na utrzymaniu obywatela UE lub jego małżonka.

Zgodnie z przepisami ustawy o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin obywatel UE może wjechać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie ważnego dokumentu podróży lub innego ważnego dokumentu potwierdzającego jego tożsamość i obywatelstwo. Natomiast członek jego rodziny niebędący obywatelem UE może wjechać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie ważnego dokumentu podróży oraz wizy, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej.

Obywatel UE i członek jego rodziny mogą przebywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres do 3 miesięcy, po tym okresie obywatel UE ma obowiązek zarejestrować swój pobyt, natomiast członek jego rodziny niebędący obywatelem UE jest obowiązany wystąpić o wydanie karty pobytu członka rodziny obywatela UE. Organem właściwym w w/w sprawach jest wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu.

            Zarejestrowanie pobytu następuje na wniosek obywatela UE, a wydanie karty pobytu członka rodziny obywatela UE - na wniosek członka rodziny niebędącego obywatelem UE. Wniosek składa się osobiście, nie później niż w następnym dniu po upływie 3 miesięcy od dnia wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wymóg osobistego złożenia wniosku nie dotyczy małoletniego.

Do wniosku dołącza się dokumenty lub pisemne oświadczenia potwierdzające spełnianie warunków pobytu określonych w niniejszym rozdziale, a w przypadku wniosku o wydanie karty pobytu członka rodziny obywatela UE - także fotografie.

Odbioru zaświadczenia lub karty może dokonać ustanowiony przez wnioskodawcę pełnomocnik. Karta pobytu członka rodziny obywatela UE jest ważna przez 5 lat. 

Kiedy obywatel UE nabywa prawo stałego pobytu w Polsce?

Po upływie 5 lat nieprzerwanego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywatel UE nabywa prawo stałego pobytu. Członek rodziny niebędący obywatelem UE nabywa prawo stałego pobytu po upływie 5 lat nieprzerwanego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wraz z obywatelem UE. Obywatelowi UE, który nabył prawo stałego pobytu wydaje się na jego wniosek dokument potwierdzający prawo stałego pobytu, a członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE - kartę stałego pobytu członka rodziny obywatela UE.

Wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu następuje na wniosek obywatela UE, a karty stałego pobytu członka rodziny obywatela UE - na wniosek członka rodziny niebędącego obywatelem UE. Wniosek składa się osobiście do wojewody właściwego ze względu na miejsce pobytu. Wymóg osobistego złożenia wniosku nie dotyczy małoletniego. Członek rodziny niebędący obywatelem UE składa wniosek o wydanie karty stałego pobytu członka rodziny obywatela UE przed upływem terminu ważności karty pobytu członka rodziny obywatela UE. Do wniosku należy dołączyć fotografie. Przy składaniu wniosku o wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego pobytu członka rodziny obywatela UE okazuje się ważny dokument podróży. Obywatel UE może okazać inny ważny dokument potwierdzający jego tożsamość i obywatelstwo. Odbioru w/w dokumentów może dokonać ustanowiony przez wnioskodawcę pełnomocnik.

Z jakimi konsekwencjami może się liczyć obywatel UE jeżeli nie zarejestruje swojego pobytu?

 Nie dopełnienie obowiązku zarejestrowania pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uchylanie się od obowiązku posiadania albo wymiany karty pobytu członka rodziny obywatela UE lub karty stałego pobytu członka rodziny obywatela UE - podlega karze grzywny.

Chciałbymzaprosić cudzoziemca do Polski. Jakie warunki muszą zostać spełnione w tym celu?

Zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach zaproszenie mogą wystawić:

1) obywatel polski zamieszkujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także obywatel państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wol­nym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwaj­carskiej, oraz członek jego rodziny, zamieszkujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i posiadający prawo pobytu lub prawo stałego pobytu na tym terytorium;
2)  cudzoziemiec przebywający bezpośrednio przed wystawieniem zaproszenia legalnie i nieprzerwanie przez okres co najmniej 5 lat na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub posiadający zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE;
3)  osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, mająca siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

- zwani dalej "zapraszającymi".

Zaproszenie uzyskuje ważność z chwilą wpisania go, na wniosek zapraszającego, do ewidencji zaproszeń i jest ważne przez okres roku. Wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę zapraszającego wpisuje zaproszenie do ewidencji zaproszeń lub wydaje decyzję o odmowie wpisania albo o unieważnieniu zaproszenia.

Na żądanie organu, który przyjął wniosek o wpisanie zaproszenia do ewidencji zaproszeń, zapraszający jest obowiązany przedstawić dokumenty potwierdzające możliwość wywiązania się z zobowiązania do pokrycia kosztów związanych z pobytem cudzoziemca, a w szczególności dokumenty potwierdzające posiadanie źródeł dochodów lub własnych środków materialnych i ich wysokość oraz dokumenty potwierdzające tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego lub możliwość zapewnienia cudzoziemcowi zamieszkania.

Jak długo powinno trwać postępowanie administracyjne w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony?

Wojewoda prowadząc postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony ma obowiązek przestrzegania terminów załatwiania sprawy przewidzianych w Kodeksie postępowania  administracyjnego. Zgodnie z art. 35 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Zgodnie z treścią w/w przepisu wojewoda powinien zatem wydać decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi przedmiotowego zezwolenia w terminie miesiąca, co jednak będzie możliwe bardzo rzadko, gdyż zgodnie z art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach przed wydaniem decyzji o udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wojewoda jest obowiązany zwrócić się do komendanta oddziału Straży Granicznej, komendanta wojewódzkiego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z wnioskiem o przekazanie informacji, czy wjazd i pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowią zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. W/w organy są obowiązane, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku, przekazać wojewodzie informacje, czy wjazd i pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowią zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wojewoda powinien o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego zawiadomić strony, podać przyczyny zwłoki i wskazać nowy termin załatwienia sprawy. Organ prowadzący postępowanie administracyjne ma obowiązek  poinformować cudzoziemca o zwłoce, podać jej przyczyny i wskazać nowy termin załatwienia sprawy w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie przewidzianym w art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego, nawet jeżeli zwłoka w załatwieniu sprawy jest niezależna od organu (art. 36 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego).

Jak cudzoziemiec może uzyskać zezwolenie na pobyt stały w Polsce?

Zezwoleniami udzielanymi na czas nieoznaczony są zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE oraz zezwolenie na osiedlenie się.

Zgodnie z art. 64. ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach zezwolenia na osiedlenie się udziela się cudzoziemcowi, który:

1) jest małoletnim dzieckiem cudzoziemca, posiadającego zezwolenie na osiedlenie się, urodzonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2) pozostaje w związku małżeńskim, zawartym z obywatelem polskim co najmniej 3 lata przed złożeniem wniosku i bezpośrednio przed złożeniem wniosku przebywał nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 2 lata na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony;
3) bezpośrednio przed złożeniem wniosku przebywał nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres nie krótszy niż 10 lat na podstawie zgody na pobyt tolerowany lub przez okres 5 lat w związku z uzyskaniem statusu uchodźcy;
4)  jest dzieckiem obywatela polskiego i pozostaje pod jego władzą rodzicielską.

Cudzoziemcy mogą ubiegać się również o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE (art. 65 ustawy o cudzoziemcach), udzielanego, tak jak w przypadku zezwolenia na osiedlenie się, na czas nieoznaczony, którego udziela się cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bezpośrednio przed złożeniem wniosku, legalnie i nieprzerwanie, co najmniej przez 5 lat, który posiada:

1) stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu oraz
2)  ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Cudzoziemiec może złożyć wniosek o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE w czasie zgodnego z prawem pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wniosek o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE składa się na formularzu do wojewody właściwego ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca. Ponadto cudzoziemiec jest obowiązany uzasadnić wniosek, przedstawić ważny dokument podróży oraz dołączyć do wniosku m. in.:

1)  fotografie osób objętych wnioskiem;
2)  dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE.

W jakim terminie należy złożyć wniosek o udzielenie zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE oraz zezwolenie na osiedlenie się?

Cudzoziemiec może złożyć wniosek o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE w czasie zgodnego z prawem pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wniosek o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE składa się na formularzu do wojewody właściwego ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca. Wniosek złożony przez cudzoziemca przebywającego w Polsce nielegalnie lub przebywającego poza granicami naszego kraju pozostawia się bez rozpoznania.  

Jak długo powinno trwać postępowanie administracyjne w sprawie o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długo terminowego WE?

Zgodnie z art. 71c ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach  załatwienie sprawy udzielenia zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE powinno zakończyć się nie później niż w ciągu 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, a w postępowaniu odwoławczym - w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania. W razie niezałatwienia sprawy w w/w terminach, stosuje się przepisy art. 36-38 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Czy cudzoziemiec może podróżować bez wizy po strefie Schengen jeśli posiadam kartę pobytu w Polsce?

Po wejścia Rzeczpospolitej Polskiej do strefy Schengen jest możliwe podróżowanie i przebywanie na terytorium obszaru Schengen przez obywateli krajów trzecich bez konieczności posiadania wizy Schengen na podstawie zezwoleń pobytowych wydanych przez jedno z państw obszaru Schengen przez okres nieprzekraczający trzech miesięcy, o ile jednocześnie spełnione są ogólne warunki wjazdu i pobytu na terytorium obszaru Schengen, tj. cudzoziemiec posiada ważny dokument podróży, potrafi uzasadnić cel i warunki planowanego pobytu oraz posiada wystarczające środki utrzymania lub możliwość ich uzyskania zgodnie z prawem, a także nie jest uważany za stanowiącego zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego, zdrowia publicznego lub stosunków międzynarodowych żadnego z państw członkowskich, a w szczególności nie dokonano wobec niego na tej podstawie wpisu do celów odmowy wjazdu w krajowych bazach danych państw członkowskich (art. 21 ust. 1 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca  1985r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluxu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach).

W przypadku Rzeczypospolitej Polskiej tytułami pobytowymi są:

- zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony,

- zezwolenie na osiedlenie się,

- zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE,

- zgoda na pobyt tolerowany,

- status uchodźcy.

Przekraczając granicę Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemiec posiadający jedno z w/w zezwoleń powinien posiadać ważną kartę pobytu, która jest dokumentem potwierdzającym posiadanie w Polsce tytułu pobytowego, ważny dokument podróży, uzasadnić cel i warunki planowanego pobytu oraz posiada wystarczające środki utrzymania.

Jakie państwa należą do państw Schengen?

Do państw obszaru Schengen należą: Austria, Belgia, Dania, Finlandia, Francja, Grecja, Hiszpania, Luksemburg, Niderlandy, Niemcy, Portugalia, Szwecja, Włochy, Estonia, Litwa, Łotwa, Malta, Polska, Czechy, Słowacja, Słowenia, Węgry, a także Norwegia, Islandia, Szwajcaria które należą do państw obszaru Schengen, ale nie należące do Unii Europejskiej.

Uwaga! Wielka Brytania oraz Irlandia są państwami członkowskimi Unii Europejskiej, które nie należą do państw obszaru Schengen. Do państw tego obszaru nie należą także jeszcze Cypr, Bułgaria oraz Rumunia.                                                                              

Jak cudzoziemiec może uzyskać obywatelstwo polskie?

Zgodnie z art. 141 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, jest centralnym orga­nem administracji rządowej właściwym w spra­wach wjazdu cudzoziemców na terytorium Rzeczy­pospolitej Polskiej, przejazdu przez to terytorium, pobytu na nim i wyjazdu z niego, nadawania statusu uchodźcy, udzielania cudzoziemcom azylu, wyrażania zgody na po­byt tolerowany oraz udzielania ochrony czaso­wej, z wyjątkiem spraw zastrzeżonych dla innych organów. Z uwagi na powyższy fakt Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie jest organem  właściwym do udzielania odpowiedzi w sprawie uzyskania obywatelstwa polskiego. Zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 28 poz. 353 z późn. zm.) Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej nadaje obywatelstwo polskie i wyraża zgodę na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego. Wnioski o nadanie obywatelstwa polskiego i o wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego osoby zamieszkałe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wnoszą za pośrednictwem właściwego wojewody, a osoby zamieszkałe za granicą - za pośrednictwem konsula.

Jak cudzoziemiec może uzyskać wizę wjazdową w celu repatriacji?

Zgodnie z art. 141 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2006r. Nr 234 poz. 1694 z późn. zm) Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, jest centralnym orga­nem administracji rządowej właściwym w spra­wach wjazdu cudzoziemców na terytorium Rzeczy­pospolitej Polskiej, przejazdu przez to terytorium, pobytu na nim i wyjazdu z niego, nadawania statusu uchodźcy, udzielania cudzoziemcom azylu, wyrażania zgody na po­byt tolerowany oraz udzielania ochrony czaso­wej, z wyjątkiem spraw zastrzeżonych dla innych organów. Z uwagi na powyższy fakt Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie jest organem  właściwym do udzielania odpowiedzi w sprawie repatriacji. Jednocześnie uprzejmie informuje, iż zgodnie z art. 5 ust. 4 - 5 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji (t.j. z 2004r. Nr 53 poz. 532 z późn. zm.)  decyzje w sprawie stwierdzenia polskiego pochodzenia, wydaje konsul. Od decyzji przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach o stwierdzenie polskiego pochodzenia jest minister właściwy do spraw wewnętrznych.

Na jakich zasadach cudzoziemcy mogą prowadzić w Polsce działalność gospodarczą?

Zgodnie z art. 141 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2006r. Nr 234 poz. 1694 z późn. zm) Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, jest centralnym orga­nem administracji rządowej właściwym w spra­wach wjazdu cudzoziemców na terytorium Rzeczy­pospolitej Polskiej, przejazdu przez to terytorium, pobytu na nim i wyjazdu z niego, nadawania statusu uchodźcy, udzielania cudzoziemcom azylu, wyrażania zgody na po­byt tolerowany oraz udzielania ochrony czaso­wej, z wyjątkiem spraw zastrzeżonych dla innych organów. Z uwagi na powyższy fakt Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie jest organem  właściwym do udzielania odpowiedzi w sprawie prowadzenia w Polsce przez cudzoziemców w działalności gospodarczej. Właściwym do udzielania informacji w przedmiotowej sprawie jest  minister właściwy do spraw gospodarki.

Na jakich zasadach cudzoziemcy mogą pracować na terytorium Polski?

Zgodnie z art. 141 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2006r. Nr 234 poz. 1694 z późn. zm) Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, jest centralnym orga­nem administracji rządowej właściwym w spra­wach wjazdu cudzoziemców na terytorium Rzeczy­pospolitej Polskiej, przejazdu przez to terytorium, pobytu na nim i wyjazdu z niego, nadawania statusu uchodźcy, udzielania cudzoziemcom azylu, wyrażania zgody na po­byt tolerowany oraz udzielania ochrony czaso­wej, z wyjątkiem spraw zastrzeżonych dla innych organów. Z uwagi na powyższy fakt Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie jest organem  właściwym do udzielania odpowiedzi w sprawie wykonywania przez cudzoziemców pracy na terytorium Polski. Właściwym do udzielania informacji w przedmiotowej sprawie jest  minister właściwy do spraw pracy.

Jakie warunki musi spełnić cudzoziemiec, który chce kupić nieruchomość w Polsce?

Zgodnie z art. 141 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2006r. Nr 234 poz. 1694 z późn. zm) Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, jest centralnym orga­nem administracji rządowej właściwym w spra­wach wjazdu cudzoziemców na terytorium Rzeczy­pospolitej Polskiej, przejazdu przez to terytorium, pobytu na nim i wyjazdu z niego, nadawania statusu uchodźcy, udzielania cudzoziemcom azylu, wyrażania zgody na po­byt tolerowany oraz udzielania ochrony czaso­wej, z wyjątkiem spraw zastrzeżonych dla innych organów. Z uwagi na powyższy fakt Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie jest organem  właściwym do udzielania odpowiedzi w sprawie nabywania przez cudzoziemca nieruchomości w Polsce. Właściwym do udzielania informacji w przedmiotowej sprawie jest  Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Dane osobowe cudzoziemca figurują w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany. Jednocześnie zawarł on związek z obywatelem polskim. Co powinien zrobić?

Zgodnie z art. 128 ust. 1a ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2006r. Nr 234 poz. 1694 z późn. zm) w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany nie zamieszcza się danych cudzoziemca małżonka obywatela polskiego.

Należy zatem wystąpić do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z wnioskiem o wykreślenie danych z w/w wykazu. Do wniosku należy dołączyć - pisemny wniosek sporządzony w j. polskim, zawierający szczegółowe dane osobowe cudzoziemca w tym datę urodzenia, wraz z adresem do korespondencji, odręcznie podpisany, oryginał odpisu aktu małżeństwa wraz z tłumaczeniem sporządzonym przez tłumacza przysięgłego, bądź urzędowo potwierdzoną kopię odpisu aktu małżeństwa wraz z tłumaczeniem w wypadku aktów małżeństwa sporządzonych za granicą, lub - oryginał odpisu aktu małżeństwa sporządzony przez polski Urząd Stanu Cywilnego, bądź urzędowo potwierdzona kopia odpisu aktu małżeństwa sporządzonego przez polski USC.

Do wniosku należy również dołączyć potwierdzenie dokonania opłaty skarbowej w wysokości 17zł na konto:  

Urząd Miasta Stołecznego Warszawy Dzielnica Śródmieście

ul. Nowogrodzka 43, 00-950 Warszawa

CITI BANK Warszawa

60-1030 1508-0000 0005 5001 0038

Dla płatności z zagranicy:

SWIFT CODE; „CITIPLPX"

IBAN: "IBAN PL60 1030 1508 0000 0005 5001 0038"

Wypadku, gdy z wnioskiem występuje pełnomocnik, należy załączyć pełnomocnictwo wraz z dowodem wniesienia opłaty skarbowej (17zł) na w/w konto.

Wszelkie dokumenty winny być składane w oryginale lub w przypadku kopii winny zawierać urzędowe potwierdzenie za zgodność z oryginałem, składane dokumenty winny być sporządzone w j. polskim bądź być przetłumaczone przez tłumacza przysięgłego.

W jakiej wysokości należy wnieść opłatę skarbową od wydania zezwolenia na pobyt?

 Od wydania zezwolenia na pobyt organ prowadzący postępowanie pobiera opłatę skarbową.

Obowiązek uiszczenia opłaty skarbowej powstaje w chwili złożenia wniosku o udzielenie któregokolwiek z zezwoleń na pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Opłatę skarbową uiszcza się na rachunek wskazany przez organ prowadzący postępowanie.

W przypadku wydania decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt może wystąpić z wnioskiem o zwrot wpłaconej opłaty skarbowej. Opłata skarbowa nie podlega zwrotowi po upływie pięciu lat licząc od końca roku, w którym dokonano zapłaty opłaty.

Od przedłużenia wizy jednolitej pobiera się opłatę skarbową w wysokości równowartości 60 euro (przeliczenia równowartości euro na złote dokonuje się według średniego kursu ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski dla tej waluty w ostatnim dniu roboczym poprzedzającym dzień złożenia wniosku o przedłużenie wizy), a od przedłużenia wizy krajowej 406 zł.

Od wydania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony pobiera się opłatę skarbową w wysokości 340 zł., od wydania zezwolenia na osiedlenie się oraz zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE pobiera się opłatę skarbową w wysokości 640 zł.

Za dokument potwierdzający udzielenie pełnomocnictwa pobiera się opłatę skarbową w wysokości 17 zł.

Jeżeli cudzoziemiec nie uiści należności wraz ze złożeniem wniosku, organ prowadzący postępowanie wyznacza termin do wniesienia tej należności. Termin ten nie może być krótszy niż 7 dni, a dłuższy niż 14 dni. Jeżeli w wyznaczonym terminie należność nie zostanie uiszczona wniosek podlega zwrotowi.

Jak uzyskać zwrot opłaty skarbowej?

Zgodnie z treścią art. 9 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 225 poz. 1635 z późn. zm.) opłata skarbowa podlega zwrotowi:

1)  od dokonania czynności urzędowej - jeżeli mimo zapłacenia opłaty nie dokonano czynności urzędowej;
2)  od wydania zaświadczenia lub zezwolenia (pozwolenia, koncesji) - jeżeli mimo zapłacenia opłaty nie wydano zaświadczenia lub zezwolenia (pozwolenia, koncesji).

Zwrot opłaty skarbowej następuje na wniosek. Opłata skarbowa nie podlega zwrotowi po upływie pięciu lat licząc od końca roku, w którym dokonano zapłaty opłaty. Zgodnie natomiast z treścią art. 12 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy organem podatkowym właściwym w sprawach opłaty skarbowej jest wójt (burmistrz, prezydent miasta).

Ostatnia modyfikacja tej strony miała miejsce dnia: 19.03.2009.